14 Eylül 2011 Çarşamba

Terkeden babaya mektup.



Merhaba değerli insan. 
İnsanların bırakıp gitmesine senden itibaren alıştığım için sana minik bir yazı yazmak istedim. 
Aslında en çok seni özlüyorum. Bir sevgili, bir dede ve birçok dost kaybettim senden sonra. Hiçbiri senin kadar özletmedi kendini. 
Bugün bayram, sensiz geçen sanırım 15. bayram falan. Belki de daha fazla. 
Çevreme baktığımda çok özendiğim insanlar var. Bir gün seni sonsuza dek kaybettiğimde mezarının başında seninle şunları yapmıştık diyebileceğim hiç anımız yok. Seninle ilgili aklımda son kalan 4 buçuk yaşında siz boşanırken sana son kez sarılmak istediğimde kapıyı yüzüme kapatman. Belki sonra buluşmalarımız oldu ama inan hatırlamıyorum. Umrunda olmadığım için senden nefret etmiyorum, bunu senden sonra birçok kişi yaptıysa elbet sorun bendedir.
Ama olsun, ben de isterdim elinden tutup parka gitmeyi. Olmadı, taşıyamadın babalık yükünü. Sana yakışan evinin babası değil bir barda alkolik olmaktı kendince. 
Her neyse, bence dünya dengeli bir terazi. Babadan aldığını anneye vermiş benim dünyamda. O mükemmel bir kadın, senin 3 kere aldatmandan sonra hala benimle hala sapasağlam. Keşke biraz ona çekebilseydim, senin kadar güçsüzüm ben. En olmaması gereken kişi kadar. 
Aramızdaki tek fark senin birine değer vermemen ve bu yüzden hiç yıpranmaman. Ben ise ne kadar değer verirsem o kadar terkediliyorum. 
Korkumun sebebi sensin, her şeyin sebebi. Güven konusunda senden sonra inşa ettiğim duvarlarımı biri daha yıktı. Hiç korkmadığım kadar korkuyorum. Yanımda kimse yok. Erkeklerden tiksiniyorum. Ama senden ve geçen gün kaybettiğim dostumdan değil. Ölene dek gelmenizi bekleyeceğim. Ama sen gelmeyeceksin. Kimse attığı yükünü tekrar sırtına almaz. Bu yüzden arkandan söyleyebilceğim birkaç söz var. 
Seni seviyorum. 
Seni özlüyorum. 
Keşke benimde ilk aşkım babam olsaydı ama sen bile terkettikten sonra kimse aşktan sözetmesin bana. 
Tepkiler:

7 yorum:

  1. seni çok iyi anlıyorum çünkü aynı duyguları bende yaşıyorum üzücü bi durumm ama insanın elinden ne gelir kii şu saatten demen gereken tek laf giden gitmiştir gittiği gün bitmiştirr ! boş ver üzülcek biri varsa emin ol kii odurr

    YanıtlaSil
  2. Aynı duygular yitip giden onbir yıl otuzbeş yaşımı bu gün doldurdum ve yirmi dört sene bana tiksinerek bakan bir baba ce onbir yıldır yüzünü görmediğim bir adam.bende merak ediyorum baba ne demek bir babanın sevgisi şevkati ne demek ...

    YanıtlaSil
  3. benim de babam yok o da beni üç yaşımdayken terketmiş. şimdi ise 13 yasındayım gecmişe dönüyorum onunla ilgili anıları hatırlamaya calışıyorum ama olmuyor.zaten bizim gibilerin hayat da yapabildiği tek şey özlemek! ve bende babamı çok özlüyorum SENİ DE ÇOK İYİ ANLIYORUM...

    YanıtlaSil
  4. Ne annem var ne babam 12 yaşındayken bosandilar büyük zoruluklar yaşadık beraber sularimiz kesildi banyo yapmadik aylarca sarılarak isindik kimse yardım etmedi yurt disindaydim türkiye geldik kimseyi tanimiyodum ama olsun annem yeterdi her geçen gün annem nefret etti babasizlihimi yuzume vurdu herkes gibi 18 yaşına girdim annem de terk etti tek basima kaldım çalıştım temizliğe bile gittim ama yoruldum yurtta kaliyom şimdi herkes evine gidiyo ben hafta sonları tek basima dışardan bakılınca çok mutlu bi kiz deli dolu ama kapatmak zorundayım içimi insanlar kötü çünkü elimden ne gelir ki başka aglamaktan tek basima yoruldum ama ışte alıştım artık herkesin bana acıyarak bakmasına güçlü olmaktan başka çarem yok annemle babamın yaşayıp ta yanimda olmamaları çok kötü bişey lise sondayim sinavim var ve benim yanimda kimse olmicak dugumimde özel gunlerimde kimse olmicak hayat çok acımasız be

    YanıtlaSil
  5. zor hemde cok zorrr

    YanıtlaSil
  6. Çok üzüldüm okuduklarıma. Benim babamda 6 ay önce vefat etti ama ben onunla 20 yıl konuşmadım. Başka kadınlar için anne terk etti benîde. Evlenirken nikahımda yoktu bile.ama o yoğum bakımda iken ben başucundaydım. 18 yaşında olan arkadaş hiç üzülme. Hayat babasızda devam etti. Ben yanında olurdum keşke tanısaydım seni. Bir kızın babasının terk etmesi.ne demek çok iyi biliyorum. Annemde felçli 15 yıldır. Ama benim 1 yaşındaki kızım bana herşeyi unutturdu. Onu oyle çok seviyorum ki.ne annem.ne babam.asla aklıma bile gelmiyor. Allah şakada bu sevgiyi nasip etsin.

    YanıtlaSil
  7. Sanki ben yazmışım gibi hissettim. Hissettiklerimi o kadar iyi anlatmışsın ki gerçekten seni anlıyorum. Ama ben, beni annemi terk eden,bana babası yaşarken bile babasızlığı yaşatan o insanı sevmiyorum, sevemem. Asla da özlemiyorum.Zaten hiçbir anımız yok.Hiçbir zaman sarılamadım.Hiçbir zaman baba diyemedim.Babaya sahip olmak nasıl bir duygu, bilmiyorum bu yüzden özlemiyorum.Sevgiden ziyade çok nefret doluyum.Ben annemle zor durumdayken onun keyfinin peşinde olmasına, beni kızı olarak görmeyişine, beni umursamayaşına çok sinirleniyorum.Hep bir gün büyüyeceğim ve bunun hesabını ona soracağım dedim. Şimdi kaç yıl geçti ama hala kendimi büyümüş hissetmiyorum. Karşısına çıkmaya cesaretim yok, korkuyorum.Beni böyle cesaretsiz, insanlara güvenemeyen biri yaptığı onun yokluğu.Ve karşıma geçip geçen onca yılı umursamayacak birisi o.Olur da bir gün karşıma çıkacak olursa,işte o zaman yine o küçük kız olup ağlayacak birisiyim bende. (Not: eğer bu yazıyı okuyorsan baba, ki okuma ihtimalin imkansız.Karşıma çıkma.Hiçbir zaman seni affetmeyeceğim.-2 temmuz)

    YanıtlaSil